Gisteren dus weer thuisgekomen, gelukkig. Alles is mij heel erg meegevallen, vooral ook omdat ik een héle goede, lieve en knappe verpleegkundige aan mijn bed heb gehad. Als ik niet al met haar getrouwd was geweest, had ik het nu zeker gevraagd! Ik heb niet zo heel veel pijn gehad (wel m.b.v. zooitje pijnstillers, maar toch..), en ben toch nog wel snel thuis, zeker gezien de omvang van de operatie. Heb net de tape die op de wond zat eraf gepeuterd, dus da's ook weer geregeld. Verder ben ik zo nu en dan nog wel een beetje duizelig, en af en toe toch nog wel wat pijn in mijn knar, maar dat gaat ook wel weer over. Op 22 april hebben we bij de KNO arts een vervolgafspraak, gaan we foto'tjes kijken van de operatie. Is weer eens wat anders dan vakantiekiekjes!! Nu even wat energie opdoen, kan ik lekker weer gaan werken, en is alles weer normaal. Ongelooflijk dat het allemaal zo snel kan gaan.

Hij is thuis! Hoera,hoera

Vandaag is het veband eraf gehaald. Er zitten nog strips op, dus we kunnen de wond nog niet goed zien. Maar het ziet er wel rustig uit. De druk op zijn ogen is in ieder geval stukken minder nu het verband weg is. Zijn voorhoofd ziet er glad uit, de bult lijkt verdwenen, maar het is nog opgezwollen dus je kan het nog niet echt goed zien. Ook de buikdrain is eruit gehaald.

Verder heeft hij een beetje een off-day vandaag. Toch wat meer pijn in zijn hoofd en buik. En als hij zijn hoofd beweegt wordt hij duizelig. Hij voelt zich gewoon een beetje ziek. We hebben verder nog niks gehoord wanneer hij eventueel naar huis zou mogen. Hij heeft nu nog antibiotica via het infuus, maar dat  gaat over op tabletten (wanneer?).

Nou, dat was weer de stand van zaken tnt. Leuk al die reacties, ik geef ze allemaal door aan Peter. Het doet hem goed! Bedankt!

Vandaag ben ik met Dario, Timo en mama naar het ziekenhuis geweest en ik vond het wel meevallen hoe papa eruit zag. Ik had de foto al gezien die mama van papa had gemaakt. Dario en Timo vonden het er ook niet eng uitzien. Timo deed al gelijk een oog dicht en zei "kijk, ik kan het ook". Papa was erg blij om ons te zien. We hebben gelijk zijn kamer opgevrolijkt met tekeningen die we hadden gemaakt. Ik hoop dat papa snel thuis komt.

Rosita

Het is alweer de 2e dag na de operatie. En het gaat allemaal redelijk goed. ZIjn rechter oog is weer iets dikker en blauwer. Vanochtend was zijn andere oog aardig dik aan het worden, dus hij baalde flink, want twee ogen dicht is natuurlijk geen pretje. Maar het lijkt tnt mee te vallen, hij heeft nog een oog om mee te kijken. Hoofdpijn valt erg mee, is goed te onderdrukken met pijnstillers. Alleen heeft hij wel wat last van zijn buik. De drain mag er nog niet uit omdat er nog teveel vocht uitkomt. En er zit een vrij harde plek waar het vet is weggehaald.

We verwachten niet dat hij morgen al naar huis mag, maar hij ziet dat zelf toch ook nog niet zitten. Morgenochtend gaat het verband eraf. We zijn erg benieuwd hoe het er daaronder uit ziet.

Ik ga zo met de kinderen naar hem toe, ze hebben toch wel behoefte om hem even te zien. Ben benieuwd hoe dat gaat. Ik probeer vanavond nog even wat te typen.

Ik had Peter net aan de telefoon en hij voelt zich echt stukken beter dan vanochtend/vanmiddag! Hij heeft een lekkere (ziekenhuis)maaltijd genuttigd vanavond en het smaakte hem goed. Zijn rechteroog zit nu echt helemaal dicht, is lekker dik en begint aardig blauw te worden.

Vanochtend proefde hij steeds bloed in zijn mond. Volgens de arts is dat oud bloed dat vermengd wordt met nieuw slijm uit de neus en dat komt dan dus in zijn mond. Maar dat is gelukkig ook over. Wel begint hij iets meer hoofdpijn te krijgen, maar het is nog goed te doen.

Ik heb vanmiddag de foto's van hem aan de kinderen laten zien. Ze vonden ze gelukkig niet eng. Morgen geven ze zelf aan of ze mee willen, want ze wilden daar nog een nachtje over slapen. Timo heeft de foto's ook gezien en roept de hele tijd dat papa in het ziekenhuis ligt, maar hij gaat niet mee naar het ziekenhuis.

Volgens het bezoek van vanmiddag had hij al weer praatjes, dus het gaat vast allemaal goed komen!

Ik ben vanochtend weer bij Peter geweest. Het gaat een stuk beter dan gister. Hij heeft nog wat last van duizeligheid en wat coördinatiestoornissen (die hij overigens heel goed kan verbloemen), maar volgens de arts heeft dat wat tijd nodig en gaat dat helemaal over.

Hij is nog wat misselijk en heeft absoluut nog geen trek in eten. Maar hij gaf zelf aan dat de pijn hem erg meevalt. De drain die nog in zijn buik zit mag er waarschijnlijk morgen uit. En het verband om zijn hoofd gaat er maandag af. Zijn rechter oog is wat dik en blauw en zit dicht maar verder is zijn hoofd niet erg opgezet en blauw. Ik heb met zijn toestemming foto's gemaakt en ik mocht ze ook deze log zetten, maar helaas ik kan hier geen foto's plaatsen.

Tot snel!

Wat een dag, ben net thuis dus gelijk maar even ons blog aanvullen.

Na een toch ietwat slapeloze nacht, zijn we vanochtend om half zeven richting ziekenhuis gereden. Op de afdeling mocht Peter zich gelijk omkleden in zo'n beeldschoon operatieschort, waarna we gelijk richting de operatiekamer gingen. Ik stond dus om vijf over half acht al weer buiten, waarop ik besloot om dan toch maar naar huis te rijden. Omdat ik rond half twaalf toch wel erg zenuwachtig werd zijn mijn zus en ik maar richting ziekenhuis gegaan.

Uiteindelijk bleek de operatie tot twaalf uur te hebben geduurd en kon ik Peter pas om twee uur zien. Eind van de dag hebben we de artsen gesproken over de operatie. Ze hebben al het aangegroeide bot weg kunnen halen, hij heeft donor hersenvlies gekregen. Zijn voorhoofdsholtes en de twee buisjes die hieruit naar zijn neus lopen zijn opgevuld met buikvet. Tot slot hebben ze voorhoofdbot weer teruggeplaatst en de boel weer dicht gemaakt.

Peter had vanmiddag erg veel pijn in zijn hoofd en toch ook meer pijn dan verwacht in zijn buik. Hij was nog erg suf en slaperig. En helaas toch ook wat misselijk van de narcose. Ik hoop dat hij een goede nacht heeft en zich morgen wat beter voelt.

Ik ga morgenochtend weer naar hem toe en zal hem helpen met de dagelijkse verzorging zodat hij er toch nog wat profijt van heeft dat zijn vrouw verpleegkundige is.

Nou, ik hoop dat het verhaal een beetje te begrijpen is, ik ben erg moe dus mijn typekwaliteit gaat achteruit.

Tot morgen

Peter werd net door het ziekenhuis gebeld om te bevestigen dat hij inderdaad als eerste wordt geopereerd. Dit betekent dat wij ons om 7.15 uur moeten melden, zodat hij om 8.00 uur op de operatietafel ligt. Lekker vroeg, ook voor mijn zus die hier dus al om 06.30 uur moet zijn om de kinderen naar school te brengen, bedankt zussie!

En nu maar hopen dat we een beetje slapen vannacht!

Wordt vervolgd.....